Home » Disability op dinsdag » Rosie hartje Jack - Mel Darbon

Rosie hartje Jack - Mel Darbon

Gepubliceerd op 10 november 2020 om 09:00

Recensie van Rosie hartje Jack - Mel Darbon - Blossom Books | turnthepages.nl

Dit boek heeft mij de ogen geopend


Vertaler Merel Leene
Uitgeverij Blossom Books
Verschijningsdatum Februari 2020
Disability Syndroom van Down

Toen ik in februari de #BB10jaar challenge won, kreeg ik een leuk pakket vol boeken en goodies opgestuurd. Een van die boeken was Rosieā™” Jack. Natuurlijk perfect om te bespreken binnen deze rubriek! Het heeft een aantal maand geduurd maar ik heb het boek gelezen en zal vandaag mijn leeservaring met jullie delen. Ik kan alvast vertellen dat het boek heel anders was dan ik had verwacht!

Het verhaal

Rosie houdt van Jack. Jack houdt van Rosie. Dus als ze elkaar kwijtraken, doet Rosie alles om de jongen die de zon in haar hoofd laat schijnen te vinden. Zelfs wegrennen van huis. Zelfs Londen doorkruisen om naar Brighton te reizen, ook al sneeuwt het en rijden er bijna geen treinen. Zelfs als mensen denken dat een meisje zoals Rosie zich nooit in haar eentje zal kunnen redden.

Rosie hartje Jack is een prachtig verhaal over vechten voor de vrijheden die we als vanzelfsprekend aannemen: onafhankelijkheid, acceptatie en liefde. Mel Darbon werkte voor dit boek nauw samen met meelezers met het syndroom van Down.

Mijn leeservaring

Ik moest best even wennen aan de schrijfstijl. Het taalgebruik is simpeler dan ik gewend ben en het verhaal bestaat uit korte zinnen. In een ander boek zou ik me daar aan storen. Maar hier paste het goed. We beleven alles namelijk door de ogen van Rosie, een meisje van 16 jaar met het syndroom van down. Rosie praat over zichzelf in de derde persoon en is heel puur. Ze ervaart de wereld op een mooie en totáál andere manier dan ik. Daardoor kon ik me soms lastig inleven. 

 

Mijn beeld is echt aangepast. Ik dacht dat mensen met down grofgezegd een beetje dom waren en zich niet zo bewust van de buitenwereld. En dat is deels waar. Ze kunnen over het algemeen minder goed leren dan de gemiddelde mens en zijn een beetje naïef. Maar ze zijn zo veel meer dan dat. Zo eerlijk en spontaan. Zo vol liefde en geluk. Vooral deze quote opende mij de ogen:

"'Weet je wat mam tegen me zei? "Waar het om gaat, Rose, is dat je een mens bent... We houden van hetzelfde... We denken hetzelfde... En we zijn allemaal even belangrijk." De woorden in mijn hoofd zijn hetzelfde als die van jou. Ze komen er soms alleen raar uit.'"

 

Rosie is zo eerlijk en ziet het goede in mensen. Dat was mooi om te lezen. Maar die eigenschap kan ook gevaarlijk zijn zo bleek. Voor ik aan dit boek begon verwachtte ik een blij en hoopvol verhaal. Maar het bleek een stuk aangrijpender!

Rosie wil dol en dolgraag zelfstandig zijn. En bepaalde dingen kán ze ook zelf en daar is ze beretrots op. Maar onderweg naar Brighton komt ze niet alleen lieve maar ook gemene mensen tegen. Mensen met slechte bedoelingen. En ik stond er nooit zo bij stil hoe makkelijk Rosie was als doelwit. Zo goedgelovig als ze is...

Gelukkig waren er ook veel leuke en grappige momenten. Ik heb enorm gelachen om haar uitspraken en haar logica. De manier waarop ze de wereld beleefd heeft haast iets magisch.

"Een sinaasappelschijfje maan speelt verstoppertje met de wolken. Ik hou de maan tussen mijn vingers. Ik vraag me af of Jack hem ook kan zien."

 

Het plot voelde een beetje plotterig. Gekunsteld. Té uitgedacht. Maar de boodschap was mooi en kwam binnen. En daar gaat het mij toch vooral om. Ik heb met meerdere mensen gesproken die veel werken of wonen met mensen met het syndroom van down en van iedereen hoorde ik dat Rosie een geloofwaardig personage was en dat ze handelde zoals een persoon met Downsyndroom zou handelen. Ook achterin het boek staat vermeld dat Mel Darbon proeflezers met downsyndroom heeft gehad. Super goed dat dat is gebeurd. Ik kan dus met een gerust hart zeggen dat dit boek hele goeie representatie heeft!

Conclusie

Mel Darbon heeft een aangrijpend maar hoopvol verhaal geschreven over een puber met syndroom van down die haar grote liefde achternareisrt. Het plot was niet optimaal maar de boodschap kwam binnen. Mensen met Downsyndroom zijn ook gewoon mensen. Mensen met dromen, mensen vol liefde. De representatie was geweldig en daardoor is dit boek voor mij dik geslaagd!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.