Home » Recensies » De geur van groen - Pamela Sharon

De geur van groen - Pamela Sharon

Gepubliceerd op 7 januari 2020 om 14:00

Afbeelding | De geur van groen - Pamela Sharon | turnthepages.nl

Titel De geur van groen
Auteur Pamela Sharon
Uitgeverij Moon

De geur van groen stond al heel lang op mijn to-be-read lijstje. Pamela en ik zaten in een groupchat al vóór ze meedeed aan de moon schrijfwedstrijd. Ik heb haar boek altijd al willen lezen en weet eigenlijk niet waarom ik er zo lang mee heb gewacht. Ik had er veel goeds over gehoord en mijn verwachtingen waren hoog! Ik kan je vast verklappen, dit boek staat in mijn top 3 favoriete boeken!

 Het verhaal

Raaf is een gewoon meisje van zestien. Ze houdt van verhalen en is dol op haar beste vriendin May-Lin. Het enige wat haar leven anders maakt dan dat van de meeste tieners, is dat ze blind is.
Gelukkig vertelt May-Lin haar hoe kleuren ruiken en voelen. Zij creëert daarmee een wereld voor hen samen. Dan gebeurt er op een dag iets wat Raafs leven helemaal op zijn kop zet en alle kleuren laat verdwijnen. In een wereld die niet alleen haar kleur maar ook haar glans kwijt is, moet Raaf haar eigen weg zien te vinden.

Mijn leeservaring

Veel mensen omschreven dit boek als een verhaal over blind zijn. Hoewel dit zeker een groot onderwerp is vond ik dit niet het belangrijkste.

Voor mij stond de ontwikkeling van Raaf op de voorgrond. Je eigen weg vinden in de wereld. Dit is iets wat we allemaal moeten. Ontdekken hoe je dingen wil doen. Zelfstandig worden. Tegen je ouders op staan. De geur van groen vind ik een prachtige coming-of-age roman.

 

Pamela schrijft heel levendig. Toch is het een rustig verhaal. Alles komt heel natuurlijk en realistisch over. Geen onnodige wendingen. Alles gebeurt met een reden zonder dat dit er dik boven op ligt.

 

In elk hoofdstuk stond een bepaalde kleur centraal. Kleuren heb ik altijd al fascinerend gevonden. Elke kleur wordt heel poëtisch omschreven. Ik kan kleuren zien. En ik associeer elke kleur met bepaalde voorwerpen, elementen en eigenschappen. Raaf doet dit ook. Haar kleuren zijn hoe haar vriendin May-Lin ze omschrijft. Later komt Raaf er achter dat de wereld niet is als ze dacht. Ze staat op eigen benen en merkt dat ze de wereld altijd zag zoals Lin het haar omschreef. Dit is niet háár werkelijkheid maar die van May-Lin. Ze moet alles opnieuw ontdekken.

Dit vond ik erg mooi en symbolisch. Wanneer we opgroeien zien we de wereld door de ogen van onze ouders. We nemen dingen aan omdat onze ouders ons dat vertellen. Dit trekken we niet in twijfel. Maar als we in de puberteit komen ontdekken we dat dingen soms anders zijn. We ontwikkelen een eigen mening. Krijgen een eigen kijk op het leven. Bepalen wat onze normen en waarden zijn. Ik denk dan ook dat iedereen zich kan identificeren met Raaf. Niet omdat ze blind is, maar om het proces waar ze in zit.

 

Ook speelt er een element van verlies en rouw. Ook hier kon ik me goed mee identificeren. Ik denk dat iedereen wel iets of iemand mist. Iets wat je vroeger wel kon maar nu niet meer. Denk bijvoorbeeld aan een sportblessure. Het kan heel veel pijn doen om die sport nooit meer te kunnen doen. Je moet dit accepteren. En dat is een heel process. Pamela omschrijft dit process heel mooi. Het raakte me diep. 

 

Dat Raaf blind is betekent dat ze dingen soms op een andere manier moet doen. Maar dat betekent niet dat ze compleet afhankelijk is van anderen, dat ze geen leuk persoon is of dat ze minder waard is. Iedereen doet dingen op zijn of haar eigen manier. Blind of niet. Niet iedereen kan hier goed mee omgaan. Zo zijn haar klasgenoten niet allemaal even begripvol. Gelukkig ontmoet ze iemand die er voor haar is. Die haar de wereld wil laten ervaren. Ze heeft er een hekel aan dat mensen haar gelijk veroordelen omdat ze blind is. Dat ze haar afschrijven en verder niet willen leren kennen. Tot haar grote schrik en spijt merkt ze dat ook zij soms mensen veroordeelt op basis van een eerste indruk. Zo ontmoet ze en broodje kaas dat een pistoletje brie blijkt te zijn ;).

Conclusie

De geur van groen is een boek dat me altijd bij zal blijven. Ik herkende me op veel vlakken in Raaf. Pamela heeft me diep geraakt met haar poëtische woorden. Het verhaal heeft enorm veel diepte. Er zit zo veel wijsheid in. Een boek vol hoop, liefde, verlies en ontwikkeling. Je leven kan elk moment veranderen, het gaat er om hoe je hier mee om gaat. Ik zal dit boek nog vaak herlezen en kijk uit naar het nieuwe boek van Pamela Sharon!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.