Home » Disability op dinsdag » Het vuur in mij - Erin Stewart

Het vuur in mij - Erin Stewart

Gepubliceerd op 30 juni 2020 om 09:00

Recensie van Het vuur in mij - Erin Stewart - Gottmer | turnthepages.nl

Indrukwekkend, emotioneel en eerlijk


Titel Het vuur in mij
Auteur Erin Stewart
Vertaler Elise Kuip
Uitgeverij Gottmer

Ik had al veel positieve reacties gehoord over dit boek. Maar ik was een beetje bang dat dit zo'n overhyped boek zou zijn. Gelukkig is dat helemaal niet het geval. Alle lof is helemaal terecht. En vandaag leg ik je uit waarom dit boek zo goed is en waar het beter had gekund. Natuurlijk zonder te spoileren!

Het verhaal

In een vreselijke huisbrand heeft Ava alles verloren: haar ouders, haar beste vriendin, haar thuis en zelfs haar gezicht. Hoe kan Ava nu nog een normaal leven leiden? Wie wil er bevriend zijn met een monster? Ze had niet gerekend op Piper, een meisje op haar nieuwe school dat ook een brand overleefde. Met haar sarcastische, botte humor krijgt zij Ava langzaam weer uit haar cocon. Maar zelfs de stoere Piper is niet zo onaantastbaar als ze lijkt - iedereen heeft littekens, maar ze zijn niet allemaal even makkelijk te zien.

Mijn leeservaring

Eigenlijk was alles aan dit boek prachtig. De personages, de emoties, de diepgang. Zelf het lettertype, haha! In het vuur in mij lezen we het verhaal van Ava. Na maanden in het brandwondencentrum en talloze operaties mag ze eindelijk naar huis. Maar de plek die ze thuis noemde is weggevaagd. Het enige voorwerp dat de brand gespaard heeft is de lievelingsbel van haar moeder. Je weet wel, zo'n ouderwetse handbel die ze op scholen gebruikten. En hoe cliché het ook is, deze handbel is een metafoor voor wat Ava is overkomen. Ze is beschadigd, ze is veranderd, maar ze leeft nog en is nogsteeds Ava.

 

Als ze ontslagen wordt uit het brandwondencentrum vraagt de verpleging of ze haar foto aan de inspiratiemuur mogen hangen. Ava zegt luid en duidelijk nee. Als ze ergens een hekel aan heeft, is het om 'inspirerend' genoemd worden. Alleen om wat ze mee heeft gemaakt en dat ze verbrand is maakt haar nog niet inspirerend. Hoe ze er uit ziet is niet inspirerend! De verpleging had haar foto willen titelen als VECHTER. Ava ziet zichzelf helemaal niet als een vechter. Ze herinnert zich niet veel van de brand, maar wél dat haar vader haar uit het raam duwde en daarmee haar leven redde. Zíj heeft niet de keus gemaakt om te blijven leven. Zíj heeft niet voor al die operaties en behandelingen gekozen. Ze is boos. Alles is voor haar besloten. Ze heeft geen controle over haar leven en dat vindt ze verschrikkelijk.

 

Ik herken me in Ava. Ik vind het ook vreselijk om inspirerend genoemd te worden. Als je het inspirerend vind hoe ik met dingen om ga, oké. Maar als je me inspirerend vind puur omdat ik ziek ben. Nee, dat is absoluut niet oke. Dat is heel fout en kleinerend! Denk dus na als je iemand inspirerend wil noemen waaróm je hen inspirerend vindt!

 

Als ze na alle operaties en behandelingen bij haar oom en tante intrekt heeft ze nergens zin in. Ze wil het liefst constant op 'haar' kamer zijn. Niemand spreken. Naast de normale rouwverwerking heeft Ava ook te dealen met surviversguilt. Ze slaapt in de kamer van haar nichtje. Woont bij de ouders van haar nichtje. Ze is een soort plaatsvervanger. En dat is in meerdere opzichten vreselijk fout. Gelukkig komen de personages daar zelf ook achter!

Als Ava goed blijft herstellen vindt haar behandelteam het tijd om te reïntegreren. Ze willen dat Ava naar school gaat. En ook naar therapie. Ava heeft hier abaoluut geen zin in. Door haar lage zelfbeeld en het gebrek aan zelfvertrouwen wil ze haar gezicht niet laten zien op school. Bang om gepest te worden. Uiteindelijk sluit ze een compromis. Twee week naar school, en als ze dan nog steeds niet wil mag ze thuisonderwijs volgen. 

Met tegenzin gaat ze ook naar therapie. De therapeut die de groep begeleidt heeft zelf ook brandwonden. En dat vond ik heel positief. Een therapeut die tenminste écht begrijpt wat mensen doormaken. Dezelfde weg heeft afgelegd. Een goeie en belangrijke touch!

 

Als onderdeel van de therapie moet Ava haar gevoelens uiten. Lijkt me logisch. Maar als je dat niet voor de groep durfde te doen mocht je dingen ook opschrijven. En dat doet ze. Door het boek heen staan allerlei gedichten. In de gedichten leren we Ava veel beter kennen. Ook leren we meer over de brand en vooral over de revalidatie periode. Ava krijgt als personage veel meer diepgang en dat was prachtig om te lezen.

"Ook mijn stem voelt kapot. Dat is hij niet. Ik ben alleen mijn woorden kwijt."

 

Voor de brand was Ava een populair meisje. Ze had een groep hechte vriendinnen en ze zaten allemaal op toneel. Samen met haar nichtje was ze eigenlijk altijd bezig met zingen/dansen/acteren. Maar na de brand heeft ze er geen zin in. Bang dat haar stem is aangetast. En vooral bang voor alle herinneringen. Om niet eens te spreken over alle blikken als ze met haar gehavende gezicht op het podium zou staan. Toneel is onlosmakelijk verbonden met haar oude leven. En ze kan zich niet voorstellen dat een rol in de spotlight is weggelegd voor iemand als zij. Een meisje vol littekens. Mank lopend. Vervormde hand. In haar hoofd gaan die dingen niet samen. Het helpt ook niet mee dat ze, zoals verwacht, vreselijk gepest wordt. Gelukkig heeft ze de stoere Piper aan haar zijde en heeft ze vriendschap gesloten met toneellover Asad.

Het leuk met Asad vond ik dat hij heel veel musical verwijzingen gebruikte. Heerlijk. Dat zorgde voor wat luchtigheid tussendoor! 

 

Het enige minpunt aan dit boek vond ik Piper. Piper heeft ook brandwonden. Maar de manier waarop ze hier mee omgaat is verre van gezond. Ik snap waarom Piper zo is neergezet. Om te laten zien dat het ook heel anders kan zijn. Iedereen gaat anders met rouw om. Toch ergerde ik me regelmatig aan de manier van denken en doen. Ondanks haar eigen sores trekt ze Ava wel uit haar dip en dat is dan wél weer mooi om te lezen.

En ten slotte wil ik het nog even over rouw hebben. Rouw is niet alleen het verwerken van het verlies van een overleden dierbare. Je kan net zo goed rouwen om iets wat je vroeger kon en nu niet meer. Rouw is niet persé verbonden met de dood. Het is gebonden aan verlies. En dat vergeten mensen dikwijls. In het boek werd dit ook aangekaart. Ava rouwt bijvoorbeeld ook om haar gezicht. Ze herkende zichzelf niet in de spiegel. Behalve haar blauwe ogen. Dus als haar arts voorstelt een cosmetische ingreep te doen is ze dolblij. Hij gaat er voor zorgen dat haar oogleden weer 'normaal' zijn. Door deze ingreep voelt ze zich weer meer als zichzelf. Haar zelfvertrouwen groeit en haar eigenwaarde net zo. Mensen roepen altijd dat je mooi bent zoals je bent. En dat je geen plastische chirurgie nodig hebt. Maar als iemand beter in z'n vel zit door zo'n ingreep. Waarom zou je hen dat ontzeggen? Oordeel niet en wees blij als iemand gelukkiger wordt!

Conclusie

Erin Stewart heeft met haar boek het vuur in mij vele lezers geraakt. We zeggen altijd 'don't judge a book by it's cover', maar bij mensen geldt dat net zo! Als iemand er anders uit ziet, ontloop hen dan niet, pest ze niet. Ga in gesprek en ontdek dat het ook gewoon mensen zijn. De vele musical verwijzingen zorgden voor een luchtige onderbreking en de gedichten zorgden voor diepgang. Al met al een prachtig verhaal (met goeie representatie) dat ik iedereen aanraad!

 

* Van dit boek heb ik een recensie exemplaar ontvangen. Dit beïnvloedt mijn mening niet.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak een Gratis Website met JouwWeb